Aan het begin van het nieuwe jaar lees ik de Bijbel, en begin ik bij het begin. Niet uit haast, maar juist om te vertragen elke dag een paar hoofdstukken. Vandaag, 3 januari 2026 ben ik aangekomen bij Genesis 5. De kadans verandert in de tekst. Het laat zich niet meer lezen als een vlot openingsverhaal dat je snel meeneemt naar de kern. Integendeel. Het is een tekst die je als lezer bijna dwingt om langzamer te gaan, om je tempo aan te passen en zorgvuldig te lezen. Al snel laat God zien dat wat je misschien geleerd hebt over 'vroege mensbeelden en evolutionaire theorieën' losgelaten moet worden, omdat de Bijbel je uitnodigt om de generatielijnen vanuit het eigen verhaal te lezen. Nog vóór de grote lijnen van schepping en zondeval zich volledig ontvouwen, vraagt iets anders al aandacht in Genesis de eerste genealogieën. Namen. Leeftijden. Herhaling. We zijn geneigd die snel te lezen of zelfs over te slaan, maar juist daar brengt dat de tekst ons tot stilstand bracht. Ik las de geslachtsnamen van Adams nakomelingen en dacht:

Vandaag dacht ik na over hoe reactief 'we' (als maatschappij) soms zijn. Hoe snel we elkaar corrigeren. Hoe gemakkelijk we de moraal vasthouden aan de ander. Je kent het vast wel. Soms spreek je een andere gelovige en die klinkt alsof de Bijbel vooral bedoeld is om uit te leggen hoe het hoort, hoe geleerd moet worden, hoe dit of dat beter kan. En je begrijpt het al, hij/zij kan bij uitstek dan vertellen hoe "de Bijbel ons leven wil zien." ik merkte hoe dicht dat eigenlijk ligt bij wat Amos juist niet wil dat we doen. Amos spreekt de gelovigen aan die denken het wel te weten.