Kom!

𝑂𝑣𝑒𝑟𝑑𝑒𝑛𝑘𝑖𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑎𝑟 𝑎𝑎𝑛𝑙𝑒𝑖𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑣𝑎𝑛 𝑀𝑎𝑡𝑡ℎ𝑒𝑢̈𝑠 𝟷𝟺:𝟸𝟸-𝟹𝟹

Het was nacht. Een onstuimige wind joeg over het Meer van Galilea en de woeste golven sloegen onophoudelijk tegen de boot. De discipelen waren ver van de kust en vochten tegen de elementen. Te midden van die donkere en dreigende omstandigheden kwam Jezus lopend over het water naar hen toe.

Petrus reageert opmerkelijk. In mijn eigen woorden zegt hij: "Heere, als U het bent, zeg het dan, en ik kom naar U toe." Jezus houdt geen lange toespraak. Hij geeft geen uitgebreide uitleg en wacht niet tot de storm is gaan liggen. Hij antwoordt met slechts één woord:

"Kom."

Juist dat ene woord treft mij. Jezus zegt niet: "Wacht nog even tot de wind is gaan liggen." Hij zegt ook niet: "Ik kom straks wel naar de boot." Zijn uitnodiging klinkt midden in de storm.

Petrus reageert niet zoals wij zo vaak reageren hij zegt niet: "Ik kom eraan hoor" en rommelt nog wat door of "Laat mij eerst het net even opruimen." Hij vraagt niet om meer zekerheid of gunstigere omstandigheden. Hij stapt direct uit de boot. 

Natuurlijk kent het verhaal ook een kwetsbare kant. Zodra Petrus zijn blik van Jezus afwendt en de krachtige wind en de hoge golven ziet, slaat de twijfel toe en begint hij te zinken. Maar zelfs dan laat Jezus hem niet los. Onmiddellijk strekt Jezus Zijn hand uit en grijpt Hij Petrus vast.

Hoe herkenbaar is dat ook voor ons. Wij wachten vaak op het perfecte moment: als het rustiger wordt, als de zorgen minder zijn, als onze gezondheid verbetert of als we meer zekerheid hebben. Maar Gods roep klinkt lang niet altijd onder ideale omstandigheden. Vaak klinkt Zijn stem juist midden in de stormen van het leven.

Misschien is dat wel de vraag die deze geschiedenis ons vandaag stelt. Wachten wij tot de omstandigheden veranderen voordat wij gehoor geven aan Gods stem? Stellen wij steeds weer uit totdat alles veilig en overzichtelijk voelt? Of durven wij, net als Petrus, de eerste stap te zetten wanneer Christus eenvoudig zegt: "Kom"?

Hoe ontvankelijk ben jij?