Kom!

𝑂𝑣𝑒𝑟𝑑𝑒𝑛𝑘𝑖𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑎𝑟 𝑎𝑎𝑛𝑙𝑒𝑖𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑣𝑎𝑛 𝑀𝑎𝑡𝑡ℎ𝑒𝑢𝑠 𝟷𝟺:𝟸𝟸-𝟹𝟹

Het was nacht. Een onstuimige wind joeg over het Meer van Galilea en de woeste golven sloegen onophoudelijk tegen de boot. De discipelen waren ver van de kust en vochten tegen de elementen. Te midden van die donkere en dreigende omstandigheden kwam Jezus lopend over het water naar hen toe.

Petrus reageert opmerkelijk. In mijn eigen woorden zegt hij: "Heere, als U het bent, zeg het dan, en ik kom naar U toe." Jezus houdt geen lange toespraak. Hij geeft geen uitgebreide uitleg en wacht niet tot de storm is gaan liggen. Hij antwoordt met slechts één woord:

"Kom."

Juist dat ene woord treft mij. Jezus zegt niet: "Wacht nog even tot de wind is gaan liggen." Hij zegt ook niet: "Ik kom straks wel naar de boot." Zijn uitnodiging klinkt midden in de storm.

Petrus reageert niet zoals wij zo vaak reageren hij zegt niet: "Ik kom eraan hoor" en rommelt nog wat door. Hij vraagt niet om meer zekerheid of gunstigere omstandigheden maar stapt direct uit de boot. 

Hij loopt over het water naar Jezus toe en zinkt niet. Maar  zodra hij zijn blik van Jezus afwendt en de krachtige wind en de hoge golven ziet, slaat de twijfel toe en begint hij te zinken. Maar zelfs dan laat Jezus hem niet los. Onmiddellijk strekt Jezus Zijn hand uit en grijpt de zinkende Petrus vast. Jezus is er voor hem, niet de vissers halen Petrus uit het water maar Jezus. Ook wij mogen weten dat alle hulp van Christus verwacht mag worden als we ons oog op Hem gericht houden.

Petrus heeft veel dingen goed gedaan in zijn leven, maar hij heeft ook fouten gemaakt, verloochende Jezus op het moment suprême. Keer op keer laat Jezus in de Bijbel ons zien hoe vergevingsgezind Hij is. Zelfs vóór Petrus valt, bidt Jezus al voor hem: dat zijn geloof niet zal ophouden. Petrus’ mislukking wordt niet zijn einde, maar de plek waar Jezus hem opnieuw opricht.

Petrus is niet de geschiedenis ingegaan als de man van zijn mislukking, maar als de man die achter Jezus aan bleef gaan. Als de man van opbouw in geloof. Jezus gebed wordt waarheid. We lezen geloofskracht in het opstaan na een val, in twijfelt is Jezus uitgestrekte hand er en Petrus neemt hem aan. We lezen de vergevingsgezindheid van Jezus. Daarin ligt voor mij een diepe bemoediging. Onze fouten hoeven niet het laatste woord te hebben. Jezus heeft het laatste woord.

Gods roep klinkt lang niet altijd onder ideale omstandigheden. Vaak klinkt Zijn stem juist midden in de stormen van het leven.

Misschien is dat wel de vraag ons vandaag stelt. Wachten wij tot de omstandigheden veranderen voordat wij gehoor geven aan Gods stem? Stellen wij steeds weer uit totdat alles veilig en overzichtelijk voelt?

Durf jij woeste golven in te stappen wanneer Jezus je roept? Volg je Hem werkelijk helemaal, of alleen wanneer het je uitkomt? Geloof je als je in nood bent maar niet als je het goed gaat? Ben je ook gelovig in je uiting als mensen cynisch zijn of je uitlachen? Durf je standvastig te zijn?

Wie zijn blik laat beheersen door de storm, kan wegzinken in angst en twijfel. Maar wie zich naar Jezus uitstrekt, ontdekt dat Zijn hand sterker is dan de golven en de diepte van het zwarte water. Dichtbij Hem verkerend heeft de storm geen vat op ons. Niet de storm gaat liggen maar we vinden Vrede.

Geloof gaat niet alleen over de moed om uit de boot te stappen, maar over trouw blijven wanneer gehoorzaamheid iets kost. Geloof is altijd in ontwikkeling toont dit mooie verhaal. Niet het verleden telt maar het nu.

Het is bemoedigend te mogen groeien in geloof. Iedere dag opnieuw worden wij geroepen het goede te kiezen en ons naar Jezus toe te blijven bewegen, in het vertrouwen dat Hij er is. Niet ieder verlangen van ons hart wijst ons de juiste richting. De weg van het geloof vraagt soms dat wij onze eigen verlangens moeten loslaten, ons eigen carrièrrepad of toekomst perspectief moeten laten varen. En kiezen trouw te blijven aan de verbintenissen die wij in Christus zijn aangegaan. Juist wanneer het leven moeilijk is.

Werkelijk geloof blijkt niet alleen uit de moed om te gaan, maar ook uit de trouw om te blijven. Steeds opnieuw luisteren wij naar de stem van Christus die zegt: ‘Kom!’ In gehoorzaamheid aan die roep vinden wij een leven van trouw, volharding, vreugde en barmhartigheid in eeuwigheid. Wij die troost vinden in de Heer vinden redding. Want Jezus die zegt tegen Petrus: Kom! is ook Degene die naar ons toekomt, die ons vasthoudt in de storm, omhoog trekt als het voelt alsof we verdrinken en die eens terug zal terugkomen om alles nieuw te maken. 

Tot die dag mogen wij elke dag opnieuw tot Hem komen, onze zonden afleggen en in liefde voor Hem doorgang vinden.