De Libelle

We hadden een flinke hoosbui net! Straten stonden blank, een brug werd onbegaanbaar, grote watervallen spatten tegen de zijkant van de auto kapot als spiegels op een tegelvloer. Onderweg naar Enschede raakte mijn auto zelfs heel even in aquaplaning terwijl uit de luidsprekers Brahms' beroemde "Ihr habt nun Traurigkeit" klonk. Over troost vinden in weerzien na de dood. "De sopraan klinkt als een libelle die over een waterlijn scheert," dacht ik, terwijl ik langs de Waterlöp reed.

Alsof haar stem heel even loskomt van de aarde. Niet meer helemaal gebonden aan het hier, nog niet helemaal thuis in de hemel.
Zwevend tussen water en lucht, glijden de donkere tonen over de waterspiegel. Daaroverheen klinken haar hoge troostklanken die even je hart omklemmen.

Onder haar vleugels weerspiegelt zich de rouw. De dood, als een kikker vermomd, wacht met opengesperde bek geduldig onder het kroos, klaar om de libelle uit haar vlucht te trekken. Het maakt hem niet uit welke libelle voorbij komt, hij neemt wie binnen zijn bereik komt. Je kunt de kikker niet verwijten zo te zijn.

Maar net voordat de tong haar raakt, komt een windvlaag.

Haar vleugels vangen lucht.

Waar ze leek te vallen, wordt ze ineens gedragen.

Misschien raakt dit deel van Brahms mij daarom zo. Niet om de zoete geruststelling van een weerzien. Want als mens weet je niet hoe de toekomst van God eruitziet. Je weet niet hoe herkenning, ontmoeting en eeuwigheid zich tot elkaar verhouden.

Maar het is de dood die de onherroepelijke afstanden blootlegt die wij niet kunnen overbruggen.

Wij niet.

Maar God wel.

Zoals de libelle niet gered wordt door haar eigen vleugels, maar door de wind die haar draagt.

"Ihr habt nun Traurigkeit, aber ich will euch wiedersehen."

Dat is geen goedkope troost en ook geen speculatie over hoe het hiernamaals eruitziet. Brahms toont hier een vertrouwen in Gods trouw, zelfs waar menselijke relaties lijken op te houden door de dood.

De troost ligt in de zekerheid dat God de weg naar ons nooit verliest.