Een vrouw giet kostbare olie over Jezus uit.
Door Judas, wordt het meteen geduid:
'verspilling'.
Het klinkt aannemelijk, verantwoord zelfs? Dapper dat hij kritisch durft te zijn tegen Jezus die de Messias zegt te zijn? Toch? De andere discipelen berispen Judas in ieder geval niet. 

Misschien omdat voor ons achteraf het zo helder is, dat Jezus de Messias ís en dus niets verspild kan worden.
Maar wie in dat moment is ziet een misstap zelden.
Wij lezen dit en denken: natuurlijk is het een meer dan belangrijk moment. 
Hier vindt feitelijk een zalving plaats. Een koningszalving. Een voorbereiding op wat komen gaat. Door verlaging en vernedering wordt Jezus verheven tot Koning der koningen.

Maar daar, in die kamer,
is dat nog niet zo vanzelfsprekend zichtbaar voor degene die twijfelt. Het valt me op dat iedereen Judas laat praten met een stem van ongeloof.
Zo werkt het nu nog steeds, populisme is achter degene aanlopen die het brutaalste durft te zijn. Mensen knikken al gauw ja zonder echt inhoudelijk goed te luisteren.

Maar daar is de vrouw, net als bij profeet Elia de vrouw er was die geen vragen stelde maar uitvoerde wat gevraagd werd. Niet uit onderdanigheid naar de man. Zij handelt omdat God herkent 
en is trouw aan Hem.

Zonder woorden.
De anderen begrijpen het pas later.
Of helemaal niet.

En dat is precies de spanning van dit verhaal:
Dat je midden in wat God doet kunt staan,
naast Jezus kunt leven,
en het toch het kan missen dat Hij zo nabij is. Zij aanvaard haar taak zonder vragen. Ware toewijding dringt zich niet op, en valt ook bijna niet op
maar zich voltrekt in stille gehoorzaamheid.

Jezus zelf corrigeert Judas wel toont dat we aan het handelen van de vrouw een voorbeeld nemen.