Psalm 139 Korte overdenking

Gepubliceerd op 8 februari 2026 om 23:39

πΎπ‘œπ‘Ÿπ‘‘π‘’ π‘œπ‘£π‘’π‘Ÿπ‘‘π‘’π‘›π‘˜π‘–π‘›π‘”
π‘ƒπ‘ π‘Žπ‘™π‘š 𝟷𝟹𝟿

Een vis leeft vrij in het water. Het water omringt en draagt hem en maakt zijn beweging en bestaan mogelijk. Zonder water vervalt sierlijkheid al gauw in sparteling en zal de vis snel sterven. Omringd door water beweegt hij gracieus, zonder zich voortdurend bewust te zijn van wat hem draagt of omgeeft. Hij zwemt er gewoon.

 

Wij mensen, leven op dezelfde wijze, maar dan omgeven door lucht en atmosfeer. Ons bestaan speelt zich af binnen deze onzichtbare, essentiële omsluiting. Wij kunnen niet zonder lucht, zoals een vis niet zonder water kan. Wij leven in en door de druk van de lucht om ons heen.

 

Ons hart en onze ademhaling functioneren daarin. De luchtdruk is noodzakelijk om te leven. Het is Gods Hand-druk op ons bestaan die ons doet bestaan.

 

David beschrijft in Psalm 139 Gods aanwezigheid op vergelijkbare wijze: God als Degene die ons omsluit en Zijn hand op ons legt. Nog voordat er vorm is, zijn wij al gezien.

Geloof als exoskelet

 

Ons bestaan begint bij gekend zijn en ontvouwt zich binnen Zijn omsluiting, als een exo-skelet dat draagt en stand geeft.

 

Ons bestaan begint bij gekend zijn en ontvouwt zich binnen Zijn omsluiting, als een exo-skelet dat draagt en stand geeft.

 

De zekerheid van mijn bestaan rust in de Werkelijkheid die mij draagt en omringt. Binnen Zijn aanwezigheid draagt Hij mij door mijn bestaan.

 

Hij ís mijn kracht, die mij doet opstaan bij onrecht, mij doet dansen bij blijdschap, mij doet lopen wanneer ik mag voorgaan, mij laat buigen wanneer ik bid.

 

Dank U, Elohim Adonai, dat U mij omsluit en mij keer op keer overeind houdt.

Ruth


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.