SNORHAREN
Vandaag zag ik onze kat voorzichtig door de laurierboom navigeren. Met zijn snorharen tastte hij de ruimte tussen de takken af. Die gevoelige haren helpen een kat om aanrakingen en bewegingen in zijn omgeving waar te nemen, ook wanneer hij weinig kan zien.
Wat zou het waardevol zijn als wij op geestelijk vlak zulke snorharen hadden. Dat je tijdig merkt: hé, hier pas ik niet doorheen. Deze doorgang is niet voor mij bedoeld. Want niet iedere weg die voor ons openligt, is noodzakelijkerwijs een weg die wij moeten gaan.
Ook wanneer we eerder vol overtuiging besloten hebben die weg te volgen. Een besluit kan immers oprecht en weloverwogen zijn, terwijl we gaandeweg ontdekken dat een andere keuze verstandiger is. Maar hoe verhoudt zich dat tot betrouwbaarheid? Als we eenmaal ‘ja’ hebben gezegd, mogen we daar dan nog op terugkomen?
De apostel Paulus kreeg precies met die vraag te maken. Hij had de gemeente in Korinte een bezoek toegezegd, maar veranderde zijn toezegging en besloot niet terug te gaan. Dat leidde tot kritiek op zijn betrouwbaarheid. Was zijn ‘ja’ eigenlijk wel een ‘ja’? Had hij zijn plannen lichtvaardig gemaakt? De kritiek raakte niet alleen zijn reisplanning, maar ook zijn oprechtheid en zijn gezag als apostel.
Want ze zeggen als het ware, ‘Een man een man, een woord een woord.’ We kennen die uitdrukking allemaal. Wie ‘ja’ zegt, moet zijn woord houden. Betrouwbaarheid is belangrijk, want s mensen willen erop kunnen vertrouwen dat anderen ook hun beloften nakomen. Maar betekent dit dat iemand nooit op een eerder genomen besluit mag terugkomen? Hoezo komt Paulus terug op zijn besluit?
Paulus legt in zijn tweede brief uit waarom hij zijn bezoek heeft uitgesteld. Hij wil de gemeente een nieuwe verdrietige confrontatie besparen. Zijn bedoeling is niet om over hun geloof te heersen, maar om juist bij te dragen aan hun vreugde. Hij legt verantwoording af over zijn beslissing, maar voert zijn oorspronkelijke reisplan niet alsnog uit om daarmee zijn betrouwbaarheid te bewijzen. Zijn verantwoordelijkheid voor de gemeente woog zwaarder, hij ziet nog steeds af een reis naar hen te plannen.
Jezus leert ons dat ons ‘ja’ een ‘ja’ moet zijn en ons ‘nee’ een ‘nee’. Die woorden kent Paulus, maar Paulus weerspreekt Jezus hier niet. Jezus spreekt namelijk over het afleggen van eden om waarheid kracht bij te zetten. Mensen probeerden hun woorden kracht bij te zetten door bij de hemel, de aarde of Jeruzalem te zweren. Jezus maakt duidelijk dat waarachtig spreken geen aanvullende eed nodig heeft. De waarheid heeft geen collectief nodig maar kan op zichzelf bestaan. Zijn woorden gaan dus over oprechtheid en betrouwbaarheid, niet over de verplichting om ieder eerder genomen besluit onder alle omstandigheden uit te voeren.
Niet ieder ‘ja’ heeft dezelfde betekenis of draagt dus dezelfde verantwoordelijkheid. Een huwelijksbelofte is bijvoorbeeld van een andere orde dan het voornemen om een studie te volgen, een functie te aanvaarden of ergens aan deel te nemen. Beloften vragen om trouw. Plannen kunnen om heroverweging vragen wanneer omstandigheden veranderen of nieuwe inzichten ontstaan. Wie een toezegging herziet, blijft verantwoordelijk voor de gevolgen daarvan.
Paulus roept op niet alleen hun eigen belangen voor ogen te houden, maar ook die van anderen. Daarbij wijst hij op Christus, die de gestalte van een dienaar aannam en zichzelf vernederde ipv herhefde boven hen, omdat Hij de verheve ís. Zijn voorbeeld laat zien dat christelijke eensgezindheid niet begint bij het verdedigen van ons eigen gelijk, maar bij nederigheid en liefde voor de ander.
Eensgezindheid is geen eenvormigheid. Gelovigen kunnen Bijbelteksten verschillend begrijpen en verbonden blijven in Christus. Waarheid en zorgvuldige Bijbeluitleg blijven wezenlijk, maar ook in de wijze waarop wij met elkaar omgaan, moeten we proberen Jezus herkenbaar te maken. De ander dient niet uitsluitend als iemand die onze overtuigingen bevestigt, maar als broeder of zuster met wie wij samen Christus volgen. We mogen elkaar leiden, begeleiden en gericht houden keer op keer het goede te blijven kiezen.
Geïnspireerd op de Bijbeltekst:
Matteüs 5:33–37; 2 Korintiërs 1:12–2:4; Filippenzen 1:27 en 2:1–11;; Johannes 14:26; Handelingen 2:32–33; Romeinen 12:2; 1 Tessalonicenzen 5:21.
👇 English below
WHISKERS
Today I watched our cat carefully navigate his way through the laurel tree. Using his whiskers, he felt his way between the branches. These sensitive hairs help a cat detect contact and movement in its surroundings, even when he can see very little. How valuable it would be if we had such whiskers in our spiritual lives. If we could recognise in time: hang on, I cannot fit through here. This passage is not meant for me. After all, not every path that lies open before us is necessarily one we ought to take.
Even when we have previously decided, with complete conviction, to follow that path. A decision can be sincere and carefully considered, yet as we go along, we may discover that another choice would be wiser. But how does that relate to being trustworthy? Once we have said 'yes', are we allowed to reconsider?
The apostle Paul faced precisely this question. He had promised to visit the church in Corinth, but changed his plans and decided not to return as originally intended. This led to criticism of his reliability. Did his 'yes' really mean 'yes'? Had he made his plans carelessly? The criticism concerned not only his travel arrangements, but also his sincerity and his authority as an apostle.
It was as though they were saying, 'A man is only as good as his word.' We all know that expression. If you say 'yes', you should keep your word. Trustworthiness matters, because people need to be able to rely on others to fulfil their promises. But does this mean that someone may never reconsider a decision they have already made? Why, then, did Paul change his mind?
In his second letter, Paul explains why he postponed his visit. He wanted to spare the church another painful confrontation. His intention was not to exercise authority over their faith, but to contribute to their joy. He gives an account of his decision, yet does not carry out his original travel plans merely to prove that he is trustworthy. His responsibility towards the church carried greater weight, and he continues to refrain from arranging another visit at that time.
Jesus teaches us that our 'yes' should mean 'yes' and our 'no' should mean 'no'. Paul knows these words, but he is not contradicting Jesus here. Jesus is speaking about the practice of swearing oaths to reinforce the truth of one's words. People sought to give their statements greater authority by swearing by heaven, earth or Jerusalem. Jesus makes it clear that truthful speech requires no additional oath. Truth does not need collective endorsement; it can stand on its own. His words therefore concern sincerity and trustworthiness, not an obligation to carry out every previous decision under all circumstances.
Not every 'yes' has the same meaning or carries the same responsibility. A marriage vow, for example, is of a different order from the intention to pursue a course of study, accept a position or take part in something. Promises call for faithfulness. Plans may require reconsideration when circumstances change or new insights emerge. Anyone who revises a commitment remains responsible for the consequences of doing so.
Paul calls on believers to consider not only their own interests, but also those of others. In doing so, he points to Christ, who took on the nature of a servant and humbled Himself rather than exalting Himself above others, precisely because He is the Exalted One. His example shows that Christian unity does not begin with defending our own position, but with humility and love for one another.
Unity does not mean uniformity. Believers may understand passages of Scripture differently and still remain united in Christ. Truth and careful interpretation of Scripture remain essential, but we must also seek to make Jesus recognisable in the way we treat one another. The other person is not merely someone whose purpose is to affirm our convictions, but a brother or sister with whom we follow Christ.
Inspired by our cat and the biblical passages:
Matthew 5:33–37; 2 Corinthians 1:12–2:4; Philippians 1:27 and 2:1–11; John 14:26; Acts 2:32–33; Romans 12:2; 1 Thessalonians 5:21.
Reactie plaatsen
Reacties
Wij lezen uw stukjes altijd met veel plezier.