Vroeger had ik zoveel knuffels dat ik er zelf bijna niet meer bij in bed paste. Ze hadden allemaal een eigen naam, een eigen verhaallijn en waren me allemaal dierbaar. Maar Sara was mijn favoriet. Een aap, die volgens mijn ouders net zo groot was als ikzelf toen ik haar op mijn eerste verjaardag kreeg, toen we nog op de boerderij in Hupsel woonden.

In plaats van bang te zijn, strekte ik mijn armen uit. Sara ging vanaf dat moment altijd mee. Overal. Jarenlang. Ik mocht op vakantie weleens een kerkdienst niet in met Sara, dan bleven we samen buiten wachten. We gingen bidden bij de graven. Op dierendag nam ik Sara altijd mee naar school. Het maakte me niet uit wat anderen daarvan vonden. Sara was me dierbaar.

Zo hebben zeeotters ook een soort favoriete knuffel. Ze kiezen één steen uit die ze de rest van hun leven bij zich dragen. Ze stonden al in de top drie van mijn favoriete dieren. Maar toen ik ontdekte dat ze een soort knuffel hebben, stegen ze met stip naar nummer één.

Otters kiezen niet zomaar een willekeurige steen. Ze zoeken een steen die prettig in de poot ligt, het juiste gewicht heeft en daardoor een goed werktuig is om schelpen of zee-egels open te slaan. Met die steen bouwen ze een hechte band op. Ze slapen ermee, knuffelen hem soms en bewaren hem in een losse huidplooi onder hun oksel, een soort natuurlijk zakje. Ze raken hem zelden kwijt en gebruiken jarenlang dezelfde steen!

Net zoals mensen vaak één favoriete mok, pen of knuffel hebben, lijkt een zeeotter ook een band op te bouwen met die ene vertrouwde steen. Zo aandoenlijk en bijzonder. Ze spelen er ook mee en knuffelen t steentje.

Uiteindelijk valt na het sterven van de otter zijn lievelingssteen uit de huidplooi en komt hij te liggen tussen duizenden andere stenen, zonder dat je kunt zien dat hij ooit de favoriete steen van die zeeotter was.

In de Bijbel komen stenen ook vaak voor. Jakob gebruikte een steen als hoofdkussen toen God hem in een droom ontmoette. Lijkt me niet lekker liggen maar er zijn culturen waar het gewoon is. De volgende morgen richtte Jacob die steen op als gedenkteken.

Toen het volk Israël door de Jordaan trok, werden twaalf stenen uit de rivier meegenomen, zodat volgende generaties zich Gods trouw zouden blijven herinneren. David versloeg Goliath met een eenvoudige steen uit een beek.

Stenen lijken levenloos, maar in de Bijbel dragen ze vaak een herinnering, een belofte of een getuigenis met zich mee. Net als bij een otter worden ze dierbaar. Levenloze dingen worden levend door Liefde.

Dat doet natuurlijk denken aan Openbaringen. Het puzzelt me al jaren maar ook heeft het theologen eeuwenlang beziggehouden. Die steen wordt vaak gezien als een teken van vrijspraak, aanvaarding, een persoonlijke relatie met Christus en een nieuwe identiteit. Want Jezus belooft dat wie overwint een witte steen zal ontvangen, met daarop een nieuwe naam die alleen Hij én de ontvanger kennen.

Door de eeuwen heen hebben theologen zich afgevraagd wat die steen precies betekent. Misschien gaat het juist daarom.

Niet om de steen zelf, maar om de Gever. Het is een persoonlijk geschenk van Christus, een teken dat wij Hem toebehoren en door Hem volledig gekend zijn.

Net als de lievelingssteen van een zeeotter is die steen niet bijzonder vanwege zijn uiterlijk. Zijn waarde ligt in de relatie. Alleen de Otter wist waarom juist dát steentje zo kostbaar was. Zo kent God ieder mens persoonlijk. Hij noemt ons bij een nieuwe naam, een naam die uitdrukt wie wij in Christus zijn.

Als ik een dier zou mogen zijn, dan wist ik het wel.
Een zeeotter. 🦦