Jezus als Lichthuis voor hen in de storm

𝑇ℎ𝑒𝑜𝑙𝑜𝑔𝑖𝑠𝑐ℎ𝑒 𝑜𝑣𝑒𝑟𝑑𝑒𝑛𝑘𝑖𝑛𝑔

𝑀𝑎𝑡𝑡𝑒𝑢𝑠 𝟸𝟺

In Mattheüs 24 horen we denk ik een van de meest indringende teksten die Jezus ooit heeft uitgesproken en zijn opgeschreven. Het is geen rustige pastorale toespraak, maar een antwoord op een ontwrichtende vraag. De leerlingen komen naar Hem toe en wijzen op de tempel. Voor hen is dat het meest vaste punt in de wereld. Het centrum van Gods aanwezigheid. Het symbool dat God bij zijn volk woont.

Dan zegt Jezus iets wat hun hele werkelijkheid onder hun voeten wegtrekt: “Voorwaar, Ik zeg u: hier zal niet één steen op de andere gelaten worden.” De plaats waarvan zij dachten dat die onverwoestbaar was, zou verdwijnen.

Hun vraag volgt onmiddellijk: “Wanneer zal dat gebeuren, en wat is het teken van uw komst en van de voleinding van de wereld?”

Jezus gebruikt geen menselijke maat, zoals tijd, maar meet met Goddelijke maat

Ze vragen Jezus om houvast. Naar herkenbare tekenen. Naar zekerheid. Dat is zo herkenbaar wij willen ook kaders hebben bij slecht nieuws bij een dokter bijvoorbeeld. Hoe lang blijf ik nog zoals nu? Of; hoeveel tijd is er nog voordat..

Maar Jezus geeft geen tijdschema's. Tijd is een menselijke maat, Hij meet met een Goddelijke maat. Hij geeft hen een beschrijving van een werkelijkheid waarin juist zaken die we als zekerheden zien, wegvallen. Wat overblijft daar gaat het om. Hij noemt vier dingen die zullen gebeuren niet om te voorkomen maar te herkennen.

Ten eerste: misleiding.Niet alleen openlijke vijanden, maar mensen die in Zijn naam spreken, zullen verwarring brengen. De verwarring komt niet alleen van buiten, maar van binnenuit!

Ten tweede: ontwrichting van de wereld. De wereld zelf wordt instabiel. Wat vast leek, blijkt breekbaar.

Ten derde: persoonlijke druk en afwijzing.
(Waar zij u overleveren aan verdrukking en u doden, en u zult door alle volken gehaat worden omwille van Mijn naam.) Hierin zie je een verschuiving van algemene gebeurtenissen naar persoonlijke ervaring. Het raakt nu ons eigen leven.

Ten vierde, misschien wel de ergste: innerlijke verkoeling van het geloofshart. Jezus zegt dat de liefde van velen zal verkillen door de toenemende wetteloosheid.

Jezus waarschuwt voor een leven als uitgehold mens

Deze laatste waarschuwingvind ik misschien wel het meest aangrijpende van alle punten. Niet alleen externe druk, maar interne leegte wordt beschreven. De uitgeholde mens. Liefde die afneemt. Verbinding die dunner wordt. Maar precies daar, midden in deze beschrijving, spreekt Jezus uit dat wie volhardt tot het einde der tijden verblijft in Liefde.

Hij zegt dus niet: wie alles begrijpt, wie sterk genoeg is of wie nooit twijfelt. Hij zegt: wie blijft. Dit vind ik cruciaal hiermee toont Hij zich als baken in de storm. Mattheüs zegt dat het grootste gevaar niet vervolging is maar het losraken van God. Weg laten drijven. Op drift raken. Ontkoppeld laten raken van Hem. Volharding in geloof is geen heroïsche prestatie, die je hoeft te tonen en gewegen moet worden door anderen. Maar een diep persoonlijke keuze in relationele trouw.

In de hof van Getsemane zegt Hij dat Zijn ziel zeer bedroefd is, tot de dood toe. Hij staat onder de volle last van wat komt. Hij buigt maar breekt niet. Want toch blijft Hij. Aan het kruis wordt dit tot het uiterste zichtbaar. Hij blijft, zelfs wanneer Hij uitroept: “Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?” Zelfs daar blijft Hij zich tot God richten. De relatie wordt niet verbroken. Dat is 'hypomenō' in zijn diepste vorm. Dit is wat Mattheüs 24 onthult: volharding ontstaat niet in tijden van duidelijkheid, maar in tijden van ontregeling.

Volharding is blijven zonder bevestiging hoeven vragen dat Hij bestaat. Niet omdat alles helder is, maar omdat Hij werkelijk is. En hier ligt een subtiele maar voor mij essentiële waarheid.

Ja zelfs wanneer de tempel valt of de fysieke plaats van zekerheid verdwijnt, Hij blijft. Want de stenen verdwijnen maar daarmee verdwijnt God niet.

De locus van Gods aanwezigheid verschuift. Niet langer gebonden aan steen, maar aan persoon. Aan Hem, daarmee ook aan wie in Hem blijft. Daarom gebruikt ook Johannes, die dit diep heeft begrepen, voortdurend het woord “blijven”.“Blijf in Mij, en Ik in u."

Zelfs wanneer alles wat zichtbaar is en alles wat je gewend wegvalt, als je leven onherroepelijk verandert. Wanneer stabiliteit ontbreekt of uitzicht verandert. Je plannen overgeleverd worden aan loslaten. Moge het kantelpunt een schanierpunt van je geloofskruis zijn. Jezus is ons lichthuis, we mogen koers houden op Hem. Hij die ons is voorgegaan. Wie op hem afbakent komt in rustige wateren. Hij die zegt: Blijf in Mij