Wie beweegt?

Ken je dat moment, in de trein, wanneer de trein naast je langzaam begint te rijden, en je heel even denkt dat jij beweegt? Ik moest er gisteren aan denken toen ik op de parkeerplaats in de auto wachtte, en de auto naast me langzaam naar achter rolde. Een moment dacht ik dat ik het was en schrok eventjes.

Je brein maakt eerst een interpretatie, geen meting. Het vraagt niet: wat beweegt werkelijk? maar: wat is de meest waarschijnlijke verklaring van wat ik zie? En heel even kiest het de verkeerde. Pas daarna corrigeert je evenwichtsorgaan, je voelt geen versnelling, en weet je weer: niet ik beweeg, de ander beweegt.

In de natuurkunde noemen ze dat 'Relatieve beweging'. Kort uitgelegd: zonder referentiepunt kun je niet zeggen wat werkelijk beweegt.

In Hem blijven gaat niet primair over beweging, maar over het kiezen van het juiste referentiepunt. Het vraagt de nederigheid om te erkennen dat wij niet altijd juist zien of goed inschatten, en dat wij ons laten richten naar Hem en naar elkaar, om samen zorg te dragen, het Goede te doen, en te leven binnen het leven dat ons gegeven is. Zo zijn wij samen kerk, over grenzen van interpretaties en denominaties heen, als we ons blijven oriënteren op Hem.

Gericht zijn op groeien in geloof is anders dan groeien in aantal kerkgangers

Wat er geestelijk vaak gebeurt, is dit: je kijkt naar anderen. Naar gemeenten. Naar leiders. Naar bewegingen. Naar veranderingen. En op basis daarvan concludeer je: er gebeurt bij ons iets of er gebeurt niets. Maar de werkelijke vraag is niet: bewegen wij of zij genoeg. De werkelijke vraag is: zijn wij georiënteerd op Hem die niet beweegt? Niet de grootte van een gemeente bepaalt haar vrucht, maar de gezamenlijke gerichtheid op Hem en het groeien in geloof.

God is het vaste punt. Hij is verankerd. En terwijl Hij vast blijft, worden wij soms zonder het te beseffen in beweging gebracht, ook door elkaar. Daarom hebben we elkaar nodig, als gemeenten en als broeders en zusters. Geloof kent tijden van eb en vloed, maar Hij blijft.