STAAT JOUW DEUR ALTIJD OPEN?
Zelf ben ik niet Katholiek. Heel bewust ben ik baptist, dat weet je inmiddels vast wel.

Dat Jeroen dat wel is, en zelfs zich voorbereid richting Seminarium, betekent ook dat wij samen ontdekken waar de verschillen en overeenkomsten zijn en hele mooie gesprekken hebben. Welke keuzes er bij welke denominatie horen en bij zijn keuze een leven in devotie te gaan leiden  Het is een boeiende ontdekkingstocht, ook voor mij.

Vandaag kwam ik iets tegen wat ik nog niet wist. Want waarom draagt een priester eigenlijk zo'n wit boordje? Het antwoord raakte me. Het betekent: "Do disturb me." Stoor me gerust. Wat een prachtige gedachte.

Dat witte boordje is niet alleen een herkenningsteken van een ambt. Het herinnert eraan dat de priester beschikbaar wilt zijn. Dat mensen mogen aankloppen, altijd. Dat ze mogen onderbreken als ze een luisterend oor, een gebed of een gesprek of biecht, nodig hebben.

Dat zette mij aan het denken. Zo heb ik eigenlijk ook altijd mijn persoonlijke bestuurstaak van Unie-abc gezien, ik wilde verbindend zijn. En beschikbaar zijn voor alle gemeenteleden en kerkenraden. En koos daar bewust voor omdat het bij me past. Je kunt nog zo mooi gekleed gaan. Je kunt nog zo prominent vooraan in de kerk zitten. Je kunt een indrukwekkende titel hebben of een belangrijke positie bekleden, populair lijken. Maar voor mij persoonlijk geldt dat een geestelijk leider je uiteindelijk niet herkent aan zijn/haar kleding, functie of aanzien. Je herkent haar aan de bereidheid zich te laten storen om geestelijk werk te doen. Toch vind ik het mooi dat priesters het wel doen en nietsverhullend door de maatschappij zich ten allen tijden tonen als geestelijk beschikbaar voor God. God eerst. Dan de mens.

'Please, do disturb me.' Zichtbaar. Dus.

De afgelopen maanden maken we in ons gezin een zware periode door. Door mijn ziekte en een pittig diagnosticeringstraject dat binnen 4 maanden afgerond wordt, moet ik zorgvuldiger omgaan met mijn lichaam, en energie. Bezoek (of ergens heen gaan) plan ik bewust in en soms moet ik op het laatste moment afzeggen, omdat mijn lichaam het niet toelaat.

Toch wil ik geestelijk beschikbaar blijven voor naasten.

Als iemand mij vraagt: "Wil je voor me bidden?", dan bid ik. Als iemand mij een bericht stuurt, probeer ik altijd even te reageren. Al is het maar met: "Ik heb je bericht gelezen, ik kom er later op terug." Voor mij is dat een kwestie van aandacht en respect. Iemand laten merken: ik heb je gezien. In het echt antwoord je ook niet als iemand tegen je praat.

Want Christen zijn is: "The proof is in the eating of the pudding." Zeg ik altijd. Niet onze faam of onze positie of kleding laten zien Wie Christus is, maar onze werkelijke beschikbaarheid voor elkaar en God. Misschien zouden we allemaal meer deze woorden meer mogen uitdragen:

Stoor me gerust.

Als je wilt bidden.

Als je wilt praten.

Als je het even niet meer weet.

Als je iemand nodig hebt

die naast je staat en wijst naar Jezus.

Hoe mooi zal de wereld zijn als dit niet met achterdocht maar als normaal zal worden gezien? Hoe veel makkelijk zouden dan relaties zijn? Mens tot mens, ipv slim/dom, links/rechts, oud/jong, homo/hetero, man/vrouw, katholiek/baptistn gelovig/zoekende.  In ieder geval wil ik beschikbaar blijven voor God en voor jou, gewoon zoals je bent. Jouw identiteit ligt voor mij in Christus en zo wil ik jou ontvangen. Ik heb gemerkt dat deze levenshouding niets kost, altijd winstgevend is.

En hoe zit dit met jou? Herken je je in mijn verhaal? Ben jij beschikbaar genoeg, voor God, voor een ander? Stel je daarin grenzen of "nu even niet" als je geen zin hebt, of je weet dat het commentaar oplevert? Ook wanneer het je iets kost? Voor wie ben jij vandaag beschikbaar? Sta er eens bij stil zonder oordeel, maar gewoon beschouwend. Ik ben benieuwd hoe jij dit ziet.

Voor wie ben jij vandaag beschikbaar?