Toen ik zeventien was, ging ik al op kamers in Nijmegen. Bijna iedereen in mijn familie verklaarde me voor gek. "Helemaal niet nodig, je kunt toch thuis blijven?" Maar ik moest er niet aan denken. Ik kon mijn vleugels niet langer ingetrokken houden. Mijn vleugels moesten zich strekken en hadden de wind nodig om te leren vliegen.

Ze zeiden dat ik het nooit zou redden. Dat ik verslaafd zou raken of in de prostitutie zou belanden. Dat ik niet slim genoeg was om zelfstandig te wonen. Dat ik veel te jong was om op eigen benen te staan.

Ik luisterde niet. Ik zette me af, vloog weg over de vallei naar Nijmegen, streek neer aan de Hazenkampseweg en bouwde daar mijn eerste eigen nest.

Mijn ouders waren het niet eens met mijn keuze. Zij vonden dat ik na de dertiende klas naar de universiteit moest. Omdat ik daar bewust niet voor koos, kreeg ik ook geen ouderlijke financiële bijdrage. Als ik mijn eigen weg wilde gaan, dan moest ik die ook zelf bekostigen.

Alleen, dat was precies wat ik wilde.

Ik koos bewust voor het MDGO, richting Agogisch Werk. Ik wilde met mensen werken, niet alleen uit boeken leren. Ik wilde met mijn handen in de praktijk staan. Dat voelde als mijn roeping.

Ik ging dus op kamers in Nijmegen en maakte vanuit daar mijn laatste jaar op de Vrije School af. Ik was de eerste van mijn leeftijd die uit huis ging. Iedereen woonde nog thuis. Ik had een klein kamertje dat helemaal van mij was. Daar draaide ik Heroes van David Bowie grijs.

Om rond te komen gaf ik jazzballetlessen aan kinderen en aan vrouwen van mijn eigen leeftijd. Met mijn OV-jaarkaart pendelde ik heen en weer. Soms naar Hengelo, vaak naar Zutphen voor school en daarna weer terug naar Nijmegen. Mijn kamer werd al snel een plek waar medestudenten graag kwamen. Een eigen kamer was op die leeftijd iets heel bijzonders. Het waren jaren van vrijheid, vriendschap en het gevoel dat de wereld openlag.

Misschien wel het mooiste was dat ik nooit echt twijfelde. Ik wist gewoon: ik red me wel. Thuis voelde ik me niet langer op mijn plek. Ik wist dat ik mijn eigen leven moest opbouwen en ik vertrouwde erop dat het zou lukken.

Als Heroes van David Bowie hard door mijn kamer klonk, wist ik het helemaal zeker. Ik dacht: als David Bowie zingt dat we helden kunnen zijn, dan kan ik ook de held in mijn eigen leven zijn. Niet omdat ik zo bijzonder was, maar omdat ik de moed had mijn eigen weg te kiezen, tegen alle verwachtingen in.

Nu, tientallen jaren later, hoor ik hetzelfde nummer dankzij een facebook algoritme opnieuw. De omstandigheden zijn totaal anders. De strijd is een andere. Toch doet het lied nog steeds hetzelfde met me.

Het herinnert me eraan dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent. Moed is de volgende stap zetten terwijl je de afloop nog niet kent. Moed is vasthouden aan wat diep vanbinnen waar is, ook als anderen dat niet zien. Moed is blijven kiezen voor de weg waarvan je gelooft dat die de jouwe is.

Juist daarom is Bowies tekst zo krachtig. Hij zegt niet dat iedereen beroemd kan zijn. Hij zegt dat iedereen, al is het maar voor één dag, kan kiezen voor moed. Dat maakt Heroes veel meer dan een lied over succes of bekendheid. Het is een lied over de menselijke keuze om, ondanks angst, tegenwind of tegenslag, toch te blijven staan.

Misschien is dat ook de reden waarom dit nummer me al mijn hele leven raakt. Toen ik zeventien was gaf het me de moed om mijn eigen weg te kiezen. Nu, zoveel jaren later, hoor ik er iets anders in. Niet de moed om het leven te veroveren, maar de moed om het leven te dragen.

Dat vind ik zo mooi aan het Bijbelverhaal van Job.

Job is geen held omdat hij onwankelbaar is. Hij is geen held omdat hij nooit huilt, nooit twijfelt of nooit vragen stelt. Integendeel. Hij verliest bijna alles wat hem lief is. Hij schreeuwt zijn verdriet uit, worstelt met God en begrijpt niet waarom hem dit overkomt.

Toch blijft hij, dwars door alle vragen heen, zoeken naar God. Niet omdat hij alle antwoorden heeft, maar omdat hij Hem niet los kan laten.

Misschien is dat wel de diepste vorm van moed.

Niet de moed van de onkwetsbare held, maar de moed van een mens die blijft staan wanneer alles wankelt. Die weigert zijn hoop op te geven, ook als hij niets meer begrijpt.

Hier is voor mij de rode draad tussen Job en Heroes. Heldendom zit niet in applaus of roem. Het zit ook niet in een leven zonder strijd. Heldendom ontstaat wanneer je, ondanks verlies, pijn en onzekerheid, de volgende stap blijft zetten.

Wie verder kijkt ziet een verbinding met de woorden van Jezus: "Maak je dan geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen." Wij willen vaak de hele toekomst overzien, maar God vraagt ons trouw te zijn in de dag die voor ons ligt. Job hoefde zijn hele leven niet in één keer te dragen. Hij hoefde alleen stand te houden op de dag die hij kreeg.

Ook ik ken verlies. Mijn onderneming glijdt me uit handen door ziekte. Ik neem afscheid van mijn kantoor. Mijn lichaam laat me steeds vaker in de steek. Ook in mijn kerk en in vriendschappen heb ik verlies ervaren. Mijn bestie Mees is vorig jaar gestorven en Sylvia vlak erna, beiden plotseling. Toch houd ik mij vast aan God, omdat ik geloof dat Hij mij vasthoudt.

Misschien krijgt Bowies We can be heroes, just for one day daardoor voor mij een onverwacht diepe, bijna Bijbelse lading. Niet als een beperking, maar als een uitnodiging. Ik hoef niet het gewicht van mijn hele leven te dragen. Ik hoef alleen trouw te zijn aan de dag die God mij vandaag geeft.

Als we het nieuws zien, zien we een wereld in barensnood: oorlog, vernietigende branden, geweld, sadisme en onzekerheid. Mensen die alles kwijtraken. De problemen van deze wereld zijn zo groot dat ze ons gemakkelijk kunnen verlammen. We kunnen de hele wereld niet dragen. We kunnen de toekomst niet overzien.

Misschien hoeven we dat ook niet. We mogen elkaar vasthouden.

Elke dag opnieuw mogen we elkaar moed inspreken. Eén dag moed, precies genoeg. Eén dag om afstanden te overbruggen en elkaar te steunen. Eén dag om met God in gesprek te blijven en werkelijk naar elkaar te luisteren. Eén dag om verschillen niet groter te maken, maar bruggen te bouwen en te zoeken naar wat ons verbindt.

Die dag is vandaag. Jezus laat zien dat het kruis niet het einde is, maar de weg naar het leven bij de Vader. Hij leert mij dat ware moed niet ligt in winnen, maar in volhouden. Niet in zelfvertrouwen, maar in overgave.

Leven als volgeling van Jezus vraagt moed. Misschien is dát wel het heldendom waar Bowie, zonder het zo te bedoelen, iets van raakt en waar Job ons iets van laat zien: niet de held die alles kan, maar de mens die zich, dwars door lijden en vragen heen, aan God blijft toevertrouwen.

That we could be heroes, just for one day.