Mijn sjaal uit Lissabon is indigoblauw waarin rode rozen over de stof lijken te bloeien. Ik was op slag verliefd erop en vind hem nog steeds even mooi. Toen wist ik nog niet eens het verhaal er achter.

In sommige streken in Portugal borduurden jonge vrouwen zulke sjaals wanneer hun hart iemand had gekozen. In stilte werkten hun handen, vol verlangen. Steek voor steek. Bloem voor bloem. Niemand zag het proces, alleen het resultaat is tastbaar, maar ik kan mij de inspanning voorstellen. De draad die uit de naald glijdt. Een verkeerde steek die weer moet worden losgetornd. Naaien is een soort weefwerk met draden van geduld.

Wanneer de sjaal klaar was, gaf zij hem aan de man die zij liefhad. Als hij ermee over straat liep, was dat zijn antwoord. Hij hoefde niets te zeggen. Het dragen was het teken: ik aanvaard jouw liefde.

Maar achter dat ene zichtbare moment lag een lange verborgen weg. De maakster had in stilte gewerkt. Hij had gewacht.

Liefde is vaak stil. Zij heeft geen woorden nodig. Zij vertrouwt. Niet de sjaal zelf had kracht. Het was slechts stof en draad. Maar het dragen maakte zichtbaar wat er in het hart was besloten, bij de maakster, maar ook bij de drager. Zo is het, in zekere zin, ook met het geloof. Veel van wat God doet, gebeurt eerst in stilte. In het verborgen voor anderen zijn we in gebed met de Allerhoogste, leggen wij onze wensen, angsten, pijnen en verlangens bij Hem neer. In momenten waarop niemand ziet wat er in een hart groeit, ziet God het al.

Zoals Jezus zegt in Matteüs 6:6 “Maar als jullie bidden, trek je dan terug in je huis, sluit de deur en bid tot je Vader, die in het verborgene is. En jullie Vader, die in het verborgene ziet, zal je ervoor belonen.” Zie daar, in het verborgene, werkt God. Onzichtbaar voor de buitenwereld. En later, soms pas veel later, wordt zichtbaar wat Hij in stilte heeft gedaan. Dan verschijnt er vrucht in een leven. De Schrift noemt die vrucht: “Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Er is geen wet die daar iets tegen heeft.” Schrijft Paulus naar de Galaten hfd 5:22-23

Zoals een sjaal zichtbaar maakt dat liefde is aanvaard, zo maakt de vrucht zichtbaar dat Gods liefde harten heeft geraakt en gedragen wordt.

Maar het begin ligt in geduld, volharding en liefde. Zoals bij de maakster van de sjaal.
Steek voor steek volhardend doorgaan op de cadans van de belofte tot liefde echt is.

Zo werkt God ook: in het verborgen,
tot Hij het tijd vindt om Zijn werk zichtbaar te laten worden. Want geloof dat wordt ontvangen,
zal uiteindelijk zichtbaar worden in een leven omdat het Hem toebehoort. Niet in woorden alleen, maar in een hart dat Christus heeft aangenomen, in een leven waarin Zijn liefde herkenbaar wordt.